Merinos Atatürk Kültür Merkezi bahçesine adım attığımızda, aslında bir oyunun eşiğinde değil, başka bir dünyanın kapısında bulduk kendimizi. Rembetiko Efsanesi henüz başlamamıştı; ama sanki sahne çoktan kurulmuştu; doğanın kendi sahnesi.
Bir çay molasının sıradanlığı, lalelerin arasında eriyip gitti. Beyazın dinginliği, kırmızının coşkusu, sarının iç ısıtan neşesi… Her biri ayrı bir duyguya dokunuyor, insanın iç dünyasında karşılığını buluyordu. Laleler yalnızca bir çiçek değildi o an; susarak anlatan, konuşmadan çoğalan bir dildi.
İnsan kimileyin bulunduğu yerden taşar. Ben de öyle oldum. Bir an kendimi bir papatya bahçesinde sandım; doğallığın, yalınlığın , içtenliğin ortasında… Sonra bir gelincik tarlasına sürüklendim. Kırılgan ama baş eğmeyen bir güzelliğin içinde. Oysa ayaklarım hâlâ aynı yerdeydi. Demek ki insanın yolculuğu her zaman adımlarla olmuyordu; kimi zaman bir çiçeğin rengiyle, bir kokunun anımsattığıyla başlıyordu.
Lale, bizim kültürümüzde sadece bir süs değil, bir anlamdır. Osmanlı’dan bugüne uzanan bir estetik, bir zarafet simgesi… Lale Devri ile anılan o incelikli yaşam anlayışı, belki de hâlâ bu çiçeğin narin duruşunda saklıdır. Her lale, geçmişten bugüne uzanan sessiz bir köprü gibiydi sanki.
Düşüncelerim, şiirlerin izini sürmeye başladı. Laleyi anlatan dizeler, onu bir sevgiliye benzeten şairler, her yaprağında bir anlam arayan kalemler… Doğa ile edebiyatın bu iç içe hali, insanın ruhunda derin bir yankı bırakıyor. Çünkü bazı güzellikler yalnızca görülmez, anımsanır.
Sonra anladım ki, beklediğimiz oyun aslında çoktan başlamıştı. Sahnesi toprak, oyuncuları lalelerdi. Biz ise sadece izleyiciydik; sessiz, hayran ve biraz da dalgın…
Ve belki de en gerçek olan şuydu:
İnsan bazen bir bahçede oturur, bir çay içer… ama aslında kendi iç dünyasında uzun bir yolculuğa çıkar.
Ara sıra siz de bakın çevrenize. Kendi iç dünyanızda çıkın yolculuğa. Ne güzellikler bulacaksınız içinizde. Laleler gibi renkli, laleler gibi güzel geçsin gününüz.
