Özlemlerimiz adına Bir ıslık ta sen çal…!

Doyduğumuz yer de bizim. Ama özlemlerimizin ilk sıralamasının vazgeçilmezidir doğduğumuz yer. Yüreğimizin sol yanından çok, merhaba dünya dediğimiz o yer. Sarmalamış her yanımızı. Bozkırın sarısı, Karadeniz’in yeşili, Akdeniz’in mavisi, Doğunun beyaz kar tarlaları yastığımız, yorganımız oldu anne kucağı gibi.



Tezek kokuları içinde doğumun sancısını yaşayan annelerle, Bebesini arkasına çaputla bağlayıp, kağnı arabası ile mermi taşıyan Anadolu’m. Ne kadar da güzelsiniz. Ver elini öpeyim diye eğilip boynumu büktüm de kendine yakıştıramadın. Dedin ki ben sizinle büyük oldum. Çınar ağacısın ya. Büyüklüğün; alçak gönüllülük olduğunu senden öğrendim. Bir başkadır Anadolu’da yağmurla gelen toprağın kokusu. Sana laik olamadık. Sanırım özür dilemek için geç kaldınız diyorsun. Böyle düşünme lütfen çınar ağacı. Doksan yedisine yeni girdin. Sen doğduktan sonra yeni çınarlar da dikildi. Bekle bizi ANADOLU. Gelmeden sana son şiirimi gönderiyorum.



Denizin yanındaydım



Ağaçların arasından dalgalarını izliyordum



Ardı ardına kardeşçe kıyıya doğru yuvarlanıyorlardı



Martıları uçuyordu



Kokunu özledim de gelmek istiyordum



Yanı başımda çiçekler sıcaktan boynunu bükmüştü



Sana benzetiyordum



Sanırım biraz geç kadım ama…



Baharla birlikte



Yüreğimin sesiyle



Komar ağacının mavisiyle



Sana koşuyorum



Buğday tarlalarına



Denizine geliyorum



Başaklarınla birlikte koşmak için ANADOLUM.