Sınavlarda soruların çalınması, yalnızca bir güvenlik açığı ya da teknik bir sorun değildir; aynı zamanda adalet duygusunun, toplumsal erincin ve gençlerin geleceğe olan inancının açıkça gasp edilmesidir. Bir sınav sistemine güven kalmadığında, o sistemin üzerine kurulu tüm umutlar da yerle bir olur.
Binlerce, milyonlarca gencin sabahın ilk ışıklarında uyanarak ders başına geçtiği; ailelerin çocuklarının eğitimi için yıllarca maddi ve manevi fedakârlık yaptığı bir ülkede, soruların çalınması yalnızca bir "skandal" değil, bir ahlaki çöküştür. Çünkü çalınan sadece birkaç sayfalık soru kitapçığı değildir; çalınan emektir, zaman ve alın teridir; çalınan bir öğrencinin rüyası, bir annenin duası, bir babanın umududur.
Sınavlarda adaleti sarsan her olay, yalnızca o yılki adayları değil, gelecek kuşakları da etkiler. “Ne kadar çalışırsam çalışayım, torpilli biri gelip yerime geçecek” düşüncesi genç zihinlerde kök salmaya başlarsa, o toplumun ilerleme umutları da hızla solar. Adaletin yerini şüphe, liyakatin yerini kayırmacılık alır. Ve en kötüsü, hak edenin değil, hileye başvuranın kazandığı bir düzende dürüstlük değersizleşir.
Devletin ve ilgili kurumların en temel sorumluluğu, sınav sistemini saydam, güvenilir ve adaletli kılmaktır. Bu yalnızca eğitim politikasıyla ilgili bir konu değildir; aynı zamanda bir hukuk ve etik sorunudur. Sınav güvenliği sağlanmadıkça, toplumun adalete olan güveni de sarsılır. Bu güven kaybı yalnızca bireyleri değil, devletin temelini de tehdit eder.
Bu yüzden sorular çalındığında, tepki sadece öğrencilerden ya da velilerden değil, tüm toplumdan gelmelidir. Çünkü bu tür ihlallerin bedelini yalnızca mağdur olan gençler değil, gelecekte onların yerini alacak herkes öder. Sessizlik suça ortaklıktır; adalet ise ancak yüksek sesle savunulursa ayakta kalabilir.
Soruların çalındığı bir yerde, sorumlular hesap vermedikçe, sadece kâğıtlar değil; vicdanlar da yanar.
Soruları çalmak, ülkemizin ve ulusumuzun geleceğini çalmaktır.
