"Erimek belirsizce herşeyde,
Karışmak sulara yıldızlara,
Sinmek kokusuna mor menekşenin,
Yanmak damar damar, nefes nefes,
Yaşamak tükene tükene."
Bedri Rahmi Eyüboğlu
Emekli aylıklarının ve bayram ikramiyelerinin günden güne eridiğine tanık olunca bu yazıyı yazmak istedim. Erimek sözcüğünün anlamlarını düşündüm. Usuma ilk gelen anlamı katı bir cismin bir sıvıya atılınca, katılınca sıvı durumuna geçmek oldu. Bir tümcede kullanmak gerekirse ,"Şeker çayda erir" örneği verilebilir.
İkinci olarak, yine katı bir cismin ısı etkisiyle sıvı duruma geçmesidir. Örneğin, "Altın belli ısıda erir"
Kumaşların aşınıp incelerek dağılması için de kullanılabilir:
"Perde yer yer erimiş"
Kişiler için de aşırı ölçüde kilo vermek, çok zayıflamak anlamını taşır.
"Çocuk ateşten iki günde eridi"
Aşırı ölçüde sıkılmak, utanmak anlamına da gelir.
"Oğlan, kızı görünce eriyip akıyordu sanki"
Yaş aldıkça günlerin hızla akıp geçtiğini sanırız. Sanki günler daha da kısalmış gibi gelir insana. Yok olmak, sona ermek, tükenip bitmek anlamı da vardır.
"Günler eriyip gidiyordu"
Argoda ise birisine çok derin bir aşk ya da güçlü bir istek duymak anlamında kullanılır.
Pek çok anlamı olan bu sözcüğün biz emeklileri ilgilendiren yanı aylıklarımızdır. Enflasyon denilen canavar, bizim haberimiz olmadan cebimizdeki paraları alıp gidiyor. Bir yandan enflasyon oranları
düşük gösteriliyor. Öbür yandan gösterilen oranın çok daha altında bir zam yapılıyor. Bu arada her türlü tüketim ürünlerine beklenmedik oranda zamlar geliyor. Aradaki uçurum günden güne büyüyor.
Mazota, gübreye , tohuma , aşırı zamlar yapılıyor; köylüler, üreticiler eriyor.
Yurt , servis , yemek , kitap ücretlerine yapılan zamlarla öğrenciler, onları okutmak için varını yoğunu döken aileler eriyor.
Elektriğe, doğalgaza, gelen zamlarla artan maliyetler nedeniyle fabrikalar, işletmeler, yani işverenler eriyor.
Ete, ekmeğe, süte, yumurtaya dek her türlü gıda ürünlerinden ayağımıza giyeceğimiz her türlü giysiye varıncaya dek yapılan zamlarla işçiler, emekçiler, asgari ücretliler, emekliler eriyip yok oluyor.
Muayene ücretlerine, ilaçlara yapılan zamlar nedeniyle hastanelere gidemiyor, ilaçlarımızı alamıyoruz. Beslenemiyoruz, Muayene olamıyor, ilaçlarımızı alamıyoruz. Sağlığımızı koruyamıyor, eriyip gidiyoruz.
Bayram ikramiyelerine yapılan zamlar da bu erimenin somut bir göstergesi. Günden güne mum gibi eriyoruz. Beslenemediğimiz için kilo veriyor, inceliyor, küçülüyoruz. Suya batırılmış şeker gibi, ısındığı için eriyen mum gibi yok oluyoruz.
Tükeniyoruz her gün biraz daha. Günler tükeniyor, aylar tükeniyor, mevsimler, yıllar tükeniyor. En kötüsü aydınlık yarınlara olan umutlar tükeniyor. Egemenlerin, yönetenlerin isteği de bu değil mi?
Ne yaparlarsa yapsınlar, bizleri, hak arama mücadelesi veren emeklileri yok edemeyecekler. Sendikalarımız var. Geleceğe ilişkin umutlarımız var. Her türlü güçlüğün üstesinden gelen Ulu önderimiz Atatürk var.
Bizleri eritmek isteyenlere seçimlerde, sandık başında verilecek yanıtımız var. Biz emekliler, bizi eritmek isteyenlerin oylarını eritelim. Birleşelim. Bir araya gelelim. Güç bizde. Gücümüzün ayırdına varalım. Haklarımızı almak için çaba gösterelim.
Öyleyse hep birlikte haykıralım:
“Yok, Öyle Umutları Yitirip Karanlıkta Savrulmak. Unutma Aynı Gökyüzü Altında Bir Direniştir Yaşamak”
