Bu sabah yağmurun sesine uyandım. Pencerenin camına düşen her damla, değişik çağrışımlar uyandırdı bende. Kimi umutla, kimi hüzünle vuruyordu cama. Yağmur, doğanın sessiz diliyle insanlığa bir şeyler söylüyordu sanki: “Unutma, yaşam paylaştıkça güzelleşir.”
Islanan sokaklarda in cin yok. Sokaklar sessiz. Sokaklar uykuda. Bir ben uyanıktım. Beklenen yağmurun sevinci taşıyor içimden. Gökyüzünün insanın kalbine dokunduğu en güzel bir an bu. O damlalar, toprağın kokusunu, ağacın sabrını, insanın içsel dinginliğini taşır. Gökyüzü ile yeryüzünün birleştiği bu anda insan yeniden doğar. Yaşam yeniden başlar.
Yağmurla uyanmak… Kimileri için erincin, mutluluğun sesidir yağmur. Kimileri için sokakta geçen bir gecenin sona ermesidir. Kimimiz yağmurun altında şarkı söyleriz, kimimiz ıslandığımızın ayırdına bile varmayız. Ama birileri, o yağmurun altında korunacak bir çatı arar. Bir damla su, birileri için doğanın armağanı, bir başkası için umarsızlığın umudu olur.
Toplum olmanın gereği, başkalarının ıslanmaması için elimizdeki şemsiyeyi paylaşmaktır. Yalnız kendi penceremizden bakarsak, yağmur hep romantik gelir. Ama sokağın taşına, barınağı olmayanın omzuna düşen o damlaları düşününce, yağmur artık sadece gökten inen su değil; vicdanımıza dokunan bir gerçektir.
Belki de asıl uyanış, yağmurla başlar. Çünkü yağmur, yeryüzünü değil, insanın içini yıkar bazen. Kirli sokakları temizler ama aynı zamanda unuttuğumuz değerleri de anımsatır: Dayanışmayı, acımayı, paylaşmayı, umudu ....
Yağmurla uyanmak, dünyaya yeniden uyanmaktır. Her damlada bir insanlık çağrısı duymaktır. Ve belki de o zaman anlarız: Yağmurdan kaçmak yerine, birlikte ıslanmayı öğrenmemiz gerekir.
Gök gürler, bulutlar ağlar ama sonunda gökyüzü yine mavileşir. Her damla yeni bir umut olur.
Yağmurlu günleriniz çok olsun.
