Elli iki yıl önce bu sabah. Ankara sessiz. Ankara ıssız. Kuş, kanat çırpsa duyulacak. Halk, ürkek. Halk kuşkulu. Halk merak içinde olacakları bekliyor.
Sabaha karşı karanlığı yırtan bir ses. " Yaşasın Tam Bağımsız ve Gerçekten Demokratik Türkiye. Kahrolsun Amerika. Kahrolsun Emperyalizm". Sonsuzluğa göçmekte olan bir devrimcinin haykırışı bu. Devrimci gençliğin önderi, simgesi Deniz Gezmiş'in sesi bu. Ardından devrimci mücadelenin bilgesi Hüseyin İnan 'in sesi yankılanıyor. " Devrimci mücadelenin onurunu yaşıyorum" diyor egemenlerin suratına. İnsan Yusuf Aslan, gülerek gidiyor ölüme. Gülüyor, gülümsüyor, "hasta kardeşime iyi bakın" diyor. Ölüme giderken kardeşini düşünen insan Yusuf.
Kimseye kıymadılar. Kimseyi öldürmediler. Kimsenin canını yakmadılar. Karıncayı bile incitmeyecek denli insancıldı yürekleri. Doğayı sevdiler. Ülkelerini sevdiler. Ülkenin insanını sevdiler. En çok da emek veren, üreten, yaratan insanı sevdiler. Mustafa Kemal'i sevdiler.
" Tam Bağımsız ve Gerçekten Demokratik Türkiye " istediler. "NATO’ya Hayır! " dediler. Çünkü NATO, emperyalizme hizmet eden bir kuruluştu. Emperyalizme hizmet eden ne varsa ona karşıydılar. " "Petrol ulusallaşsın " istediler. Dışa bağımlı kılacak ne varsa ona itiraz ettiler.
"Montaj sanayiine hayır !" dediler. Üretimin yerli ve ulusal olmasından yanaydılar.
Mustafa Kemal aydınlığını ülkenin her bir yanına yaymak için her yerdeydi onlar. Amerikan emperyalizminin güç gösterisi olan 6. Filo'yu protesto etmek için Dolmabahçe' değdiler. Birileri 6.filoya karşı namaz kılarken onlar askerleri denize atıyorlardı. Mustafa Kemal'in İzmir'de denize döktüğü gibi.
Onlar Akhisar'da tütün mitingi yapanların yanındaydı. Onlar Silivri'de toprak işgalinde köylülerle birlikteydi. Onlar, Samsun'dan Ankara'ya "Tam Bağımsızlık ve Mustafa Kemal" yürüyüşünde yurtseverlerin en önündeydi.
.Onlar, Karadeniz'de çay üreticilerinin, İzmit'te Seka işçilerinin yanındaydı.
Onlar, Filistin'de bağımsızlık mücadelesi veren Filistin halkıyla birlikte savaşıyordu. Şimdikiler gibi gösteriş olsun diye alanlarda boy göstermiyordu.
Anadolu'da yakılan bağımsızlık ateşinin tüm dünyaya yayılmasını istemişlerdi. Onlar, ulusumuzun, halkımızın insanca ve özgürce yaşaması için uğraştılar, didindiler, çabaladılar. Aydınlık dediler, Özgürlük dediler, bağımsızlık dediler. 'Emek, en yüce değerdir " dediler. "Üretim, halkın yararına olsun, yabancılara peşkeş çekilmesin, insan insanı sömürmesin, dediler. Bu isteklerinin karşılığını canlarıyla ödediler.
Üç kişiydiler. Üç Fidan. Üç korkusuz yürek. Üç yurtsever. Üç yoldaş. Bugün binler oldu. On binler oldu. Yaktıkları bağımsızlık ateşi elden ele dolaşarak yurdun tümüne yayılıyor. Aradan elli iki yıl geçti aradan. Düşünceleri, ilkeleri büyüyerek yaşıyor. Onları aşanlar, darağacına gönderenler bugün lanetle anılırken üç yiğidin onurlu mücadelesi saygı görüyor.
68 ruhu hiç sönmeyecek. Mustafa Kemal'in ilkeleriyle 68'in Bağımsızlık ve Özgürlük mücadelesi sonsuza dek sürecektir. Deniz, Hüseyin, Yusuf. Siz ölmediniz. Bedenlerinizi yok edenler, düşüncelerinizi yok edemediler.
Şimdi bizler haykırıyoruz var gücümüzle: "Kahrolsun Emperyalizm." "Yaşasın Tam Bağımsız ve Gerçekten Demokratik Türkiye!".
