Oyunbozan Pandemi

Olaylara, olgulara, duyumlara bakış açısı kişilere göre değişim gösterir. İşveren, işçi, ev kadını, işsiz, öğrenci, öğretmen, yönetici, dilenci vs. farklı açıdan bakar olaylara. İşveren daha çok kazanmak, işçi ise haklarını almak ister. Ev kadını, çalışmayan olmadığını kanıtlamaya çalışsa da ispatlayamaz bir türlü… İşsiz iş arar ama iş beğenmemekle suçlanır. Dilenci, duygu sömürüsüyle para kazanmaya çalışır. Yönetici, yönetmeliklere uygun olarak yönetmeye çalışsa da siyasi baskılara boyun eğmek zorunda kalır. Fakire şükretmek tavsiye edilirken, zengine parasını değerlendirme çeşitliliği sunulur.



Bütün bu karmaşada yaşam devam eder, gider. Ta ki pandemiye kadar. Pandemi, bu süreçte bütün oyunları bozar ve insanları akla, bilime davet eder.



Muska, dua işe yaramaz tavsiye edilse de… Aşının bulunması ve herkesin aşılanması gerekir bu illetten kurtulmak için.



Bulundu haberleri geldi bazı ülkelerden ama bizim ülkemizde üretim yok. Hıfzıssıhha Enstitüsü’nün kapısına kilit vurduk. Biz, aşılarımızı kendimiz üretirken artık üretmiyoruz ve her ürün gibi satın alıyoruz. Veciz bir söz vardı, “Paramız var ki satın alıyoruz!” diye. Paramız var ama vatandaşlarımızı virüse karşı kapatamıyoruz nedense…



Ama virüsle anlaşma yaptık! Sabah 10.00’a kadar dışarı çıkıyor. 10.00’dan sonra gizleniyor, ta ki akşam 20.00’ye kadar! AVM’lere, camilere, kuran kurslarına, fabrikalara uğramıyor! Hınzır virüs, lokantalara, kahvelere, müzikhollere, tiyatrolara, sinemalara, okullara musallat oluyor!



Siz, siz olun maskenizi çıkarmayın. Kapalı yerlere girmeyin ve kendinizi koruyun. Çalışmak zorunda iseniz yapacak bir şey yok! Ölen ölür, kalan sağlar bizimdir mantığıyla yaşamaya devam edin!